سالها دل طلب جام جم از ما ميكرد/آنچه خود داشت ز بيگانه تمنا مي كرد

روزه دارم من و افطار از آن لعل لب است

آری افطار رطب در رمضان مستحب است

روز ماه رمضان زلف  میفشان  که فقیه

بخورد روزه  خود را به گمانش که شب است

زیر لب وقت نوشتن همه کس نقطه نهد

این عجب نقطه خال تو به بالای لب است

یارب این نقطه لب را، که به بالا بنهاد ؟

نقطه هر جا غلط افتاد مکیدن ادب است

شحنه اندر عقب است و من از آن می ترسم

که لب لعل تو آلوده به ماء العنب است

منعم از عشق کند ناصح و آ گه نبود

شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است

گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد

سودن چهره به خاک در کویش سبب است


نوشته شده در تاريخ ٢۳ امرداد ۱۳٩٠ توسط خسته دل
    
لوگوی سه گوش